Η μάχη των προεδρικών εκλογών ξεκίνησε: Τα σενάρια που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα

Σκίτσο του ΤΑΣΟΥ ΛΟΥΚΑΙΔΗΣκίτσο του ΤΑΣΟΥ ΛΟΥΚΑΙΔΗ

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*

Όσο και να θέλουν να το κρύψουν κάποιοι, οι μηχανές έχουν ανάψει, έχουν βάλει μπρος για τις προεδρικές εκλογές στην Κύπρο, ένδεκα μήνες πριν από την διεξαγωγή τους.

Απλώς ο καθένας προσπαθεί με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο να κερδίσει πόντους στο επικοινωνιακό παιχνίδι χωρίς να εκτεθεί πολύ νωρίς και να κάνει κανένα άκαιρο στραβοπάτημα. Εξαίρεση αποτελεί ο Γιώργος Λιλλήκας που για δικούς του λόγους ακολουθεί μια διαφορετική στρατηγική, αυτή της πρόωρης ανακοίνωσης της υποψηφιότητας του. Πως όμως παρουσιάζονται τα δεδομένα αυτή την στιγμή;

Από πλευράς ΔΗΣΥ, τα πράγματα είναι καθαρά. Ο Νίκος Αναστασιάδης θα διεκδικήσει και δεύτερη πενταετία. Και ανεξάρτητα του τι λέει, έχει ήδη αρχίσει δυναμικά την προεκλογική του εκστρατεία, δεχόμενος στο Προεδρικό διάφορες κοινωνικές ομάδες και ικανοποιώντας αιτήματα που πριν έξι μήνες ο επί των Οικονομικών υπουργός του δήλωνε πως δεν υπήρχαν χρήματα. Τώρα ξαφνικά υπάρχουν χρήματα και η κυπριακή οικονομία δεν κινδυνεύει. Δεδομένου ότι δεν υπάρχει κανένα κόμμα αυτή την φορά, πέρα από το ΔΗΣΥ που θα υποστηρίξει την υποψηφιότητα του, μάλλον θα επιστρατευτούν παλιότερα απολιθώματα της κυπριακής πολιτικής ζωής που ευεργετήθηκαν από τον ίδιο, μεταξύ των πολλών «αρίστων», για να του δώσουν στήριξη. Ενδεχομένως και κάποιοι νέοι «άριστοι» που θα ευεργετηθούν μελλοντικά.

Το ΑΚΕΛ βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Έχει να διαλέξει μεταξύ δικού του υποψήφιου και κάποιου τρίτου εκτός κομματικής γεωγραφίας. Και οι δύο επιλογές είναι επικίνδυνες. Ενδεχομένως η ηγεσία του προσπαθεί να ανιχνεύσει ποια από τις δύο επιλογές θα είναι η λιγότερο ζημιογόνος. Η συμπόρευση όλα αυτά τα χρόνια με τον Αναστασιάδη, κατά πάσαν πιθανότητα θα έχει ένα κόστος. Από την άλλη, το κόμμα έχει εκκαθαριστεί από όσους το 2004 σήκωσαν το βάρος εναντίον του σχεδίου Ανάν. Μένει να φανεί αν αυτό θα έχει συνέπειες και στην εκλογική του βάση.

Ο λεγόμενος ενδιάμεσος χώρος, αντιμετωπίζει επίσης πολλαπλά προβλήματα. Η πρόωρη ανακοίνωση της υποψηφιότητας Λιλλήκα επιτείνει αυτά τα προβλήματα. Το στοίχημα βεβαίως, και όλοι το αντιλαμβάνονται αυτό, είναι να κατέλθουν με κοινό υποψήφιο. Με κοινό υποψήφιο συγκεντρώνουν πολλές πιθανότητες να περάσουν στο δεύτερο γύρο και επιπλέον αν έχουν απέναντι τους τον Αναστασιάδη, που θα είναι το πιθανότερον, να κερδίσουν τις εκλογές. Υπάρχει μια δυναμική στον ενδιάμεσο χώρο η οποία όμως κινδυνεύει να χαθεί αν περιμένουν μέχρι την τελευταία στιγμή να ανακοινώσουν κοινό υποψήφιο, ή ακόμη χειρότερο, αν βρεθούν με δύο υποψηφίους. Και ασφαλώς τα κόμματα του χώρου αυτού θα απαξιωθούν πλήρως στη συνείδηση των πολιτών αν δεν καταφέρουν να παρουσιάσουν ένα κοινό υποψήφιο.

Δεδομένου ότι η συνεργασία με το ΕΛΑΜ αποκλείεται από όλα τα κόμματα, το πιθανότερον είναι ότι το κόμμα αυτό θα κατέλθει με δικό του υποψήφιο. Το ερώτημα βεβαίως είναι από που θα αντλήσει σε μια τέτοια περίπτωση ψήφους και ποιοι έχουν να ζημιωθούν περισσότερο από μια τέτοια υποψηφιότητα.

Όσον αφορά τον δεύτερο γύρο των εκλογών, εκτός απροόπτου, δεν φαίνεται να αμφισβητείται η παρουσία του Αναστασιάδη σε αυτόν. Αντίθετα, αν ο ενδιάμεσος χώρος παρουσιαστεί με κοινό υποψήφιο, θα δοθεί μάχη ανάμεσα στον υποψήφιο του και αυτό του ΑΚΕΛ για το ποιος θα βρεθεί στο δεύτερο γύρο. Αν το ΑΚΕΛ περάσει στο δεύτερο γύρο, θα ξεπεράσει ένα μεγάλο σκόπελο. Αν όχι, θα βρεθεί σε μια πολύ δύσκολη θέση για το τι θα κάνει στο δεύτερο γύρο. Θα πρόκειται για ένα πραγματικό εφιάλτη. Να καλέσει να ψηφιστεί ο υποψήφιος του ενδιάμεσου χώρου παρά τις διαφορές στο Κυπριακό, ή να καλέσει να ψηφιστεί ο Αναστασιάδης και να παγιώσει τη θεωρία του ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ; Ακόμη και κατά συνείδηση ψήφο να καλέσει, θα πρόκειται για μια έμμεση υποστήριξη Αναστασιάδη. Από αυτή την δύσκολη θέση βεβαίως, πιθανόν να το απαλλάξει ο ίδιος ο ενδιάμεσος χώρος αν δεν καταφέρει να κατέλθει ενωμένος στις εκλογές.

Ασφαλώς πρόκειται για σενάρια, που όμως βασίζονται στα πραγματικά δεδομένα αυτής της ώρας. Που πιθανόν να αλλάξουν όμως μέχρι τις εκλογές.

Υ.Γ. Με αφορμή την όλη συζήτηση που μας προέκυψε με το ενωτικό δημοψήφισμα, δεινοπάθησε για άλλη μια φορά και η Ιστορία. Και όπως σωστά λέγεται, η μισή αλήθεια είναι χειρότερη και από το ψέμα. Υποστήριξαν οι διάφοροι νεοκυπριακοί κύκλοι ότι η Ελλάδα ήταν εναντίον του δημοψηφίσματος και η ελληνική κυβέρνηση αρνήθηκε να παραλάβει τους τόμους του δημοψηφίσματος. Ναι, η ελληνική κυβέρνηση υπό τις περιστάσεις, αρνήθηκε να παραλάβει τους τόμους του δημοψηφίσματος, κρίνοντας, καλώς ή κακώς, ότι προστάτευε με αυτό τον τρόπο ευρύτερα συμφέροντα του ελληνισμού. Να υπενθυμίσω εδώ ότι το 1912, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, μολονότι Κρητικός ό ίδιος, αρνήθηκε ως πρωθυπουργός της Ελλάδας να δεχτεί στην ελληνική Βουλή τους βουλευτές που είχε εκλέξει η Κρήτη. Τους εμπόδισε να εισέλθουν στη Βουλή δια της αστυνομίας, διότι επίσης έκρινεν, καλώς ή κακώς, ότι έτσι προστάτευε τα ευρύτερα συμφέροντα του ελληνισμού. Οι νεοκυπριακοί όμως κύκλοι αποκρύπτουν ότι σύσσωμη η ελληνική Βουλή, συμπεριλαμβανομένων και των βουλευτών των κυβερνητικών κομμάτων, παρέλαβε δια του προέδρου της Δημήτρη Γόντικα (4 Ιουλιού 1950) και εξ ονόματος του έθνους, τους τόμους του δημοψηφίσματος σε πανηγυρική τελετή. Με την ίδια ευκαιρία, η Βουλή των Ελλήνων υιοθέτησε σχετικό ψήφισμα με το οποίο εξέφραζε την πλήρη υποστήριξή της στο αίτημα των Κυπρίων. Την ίδια ώρα δεκάδες χιλιάδες έλληνες πολίτες, πρωτοστατούσης και της Αριστεράς, κατέρχονταν σε δυναμικές διαδηλώσεις σε όλόκληρη την χώρα για να υποστηρίξουν το αίτημα της ένωσης.

  • Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης είναι καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Κεμπέκ του Καναδά και επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Κρήτης
  • E-mail:  [email protected]

Be the first to comment on "Η μάχη των προεδρικών εκλογών ξεκίνησε: Τα σενάρια που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα"

Leave a comment

Your email address will not be published.

*