Έχω δει παιδιά να παραδίδονται σε ιδρύματα, άλλα να πνίγονται… Για ποια δικαιώματα ακριβώς μου μιλάς;

FILE PICTURE. A German rescuer from the humanitarian organisation Sea-Watch holds a drowned migrant baby, off the Libyan cost. Photo Christian Buettner, Eikon Nord GmbH Germany, Handout via Sea-WatchFILE PICTURE. A German rescuer from the humanitarian organisation Sea-Watch holds a drowned migrant baby, off the Libyan cost. Photo Christian Buettner, Eikon Nord GmbH Germany, Handout via Sea-Watch

Της Έλλης Αυξεντίου 

Σήμερα είμαι έτοιμη να κριθώ. Περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Ξέρω πως θ’ ακούσω, πες μας τα ίδια όταν αποκτήσεις δικό σου παιδί, τα λες αυτά γιατί δεν είσαι μάνα… Δεν πειράζει όμως, ότι έχω να πω θα το πω κι ας μην είμαι μάνα ή ας μην είμαι και ικανή να γίνω μάνα, όπως λένε και μερικοί…

11 Δεκεμβρίου λοιπόν. Παγκόσμια μέρα του παιδιού. Παιδί και δικαιώματα. Ποια είναι άραγε αυτά; Έχει δικαιώματα ένα παιδί; Γιατί προσωπικά δεν το βλέπω και πολύ… Iδέα μου θα ναι;

Λογικά, τα δικαιώματα ενός παιδιού, ξεκινούν από τη στιγμή της σύλληψης. Ως ζωντανός ανθρώπινος οργανισμός ένα έμβρυο, έχει δικαίωμα να έρθει στη ζωή… Ποια όμως τα ποσοστά των εκτρώσεων; Και εννοείται πως δεν απευθύνομαι σε ιατρικές περιπτώσεις αλλά στα “λάθη” μιας τρελής βραδιάς καρναβαλιού ή σε άλλες χίλιες δυο δικαιολογίες που οδηγούν μια γυναίκα στην αποτρόπαια τούτη πράξη…

Επίσης, ένα παιδί δικαιούται να ζει σε ένα κόσμο χωρίς βία και φτώχεια. Προσωπικά βλέπω παιδιά να βιώνουν τη βία, λεκτική, σωματική, να λιποθυμούν από την πείνα, να ανακατεύουν τους κάδους για λίγο ψωμί και να εγκαταλείπονται από τους γονείς γιατί οι άνθρωποι που τα έφεραν στον κόσμο είτε δεν είναι άξιοι και ικανοί να τα μεγαλώσουν είτε η οικονομική τους κατάσταση δεν τους το επιτρέπει…

Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια είδα παιδιά να παραδίδονται σε ιδρύματα, να πνίγονται στις θάλασσες για να γλιτώσουν από το θάνατο του πολέμου και να τα ξεβράζει το κύμα, να κλαίνε και να ουρλιάζουν ζητώντας τους σκοτωμένους ή δολοφονημένους γονείς τους, να “στιγματίζονται” από γονείς και να αντιμετωπίζονται ως μιάσματα της κοινωνίας… Να μην έχουν δικαίωμα στη γνώση, γιατί κάποιοι γονείς επαναστατούν και προσπάθησαν να εμποδίσουν την είσοδο μαθητών στα σχολεία, για να μην “μολύνουν τα παιδιά τους”… Και ναι αναφέρομαι και  στο Ωραιόκαστρο. Παιδιά είναι, όχι προσφυγόπουλα.

Ένα  παιδί βεβαίως και έχει δικαίωμα στην αγάπη, στη χαρά, στο γέλιο…. Εξάλλου, αγάπη χρειάζεται ο άνθρωπος για να μεγαλώσει.. Το πρώτο και το βασικότερο συστατικό. Δυστυχώς όμως, έχω δει παιδιά, να ουρλιάζουν από το κλάμα, να βουλιάζουν από ανασφάλειες, να “σκοτώνουν” είτε μεταφορικά, είτε κυριολεκτικά άλλα παιδιά λόγω οικογενειακού υπόβαθρου. Ένα παιδί για πολλούς “γονείς”,  σκοτώνει τον έρωτα, είναι το μέσο “επικοινωνίας”, ανάμεσα σε δύο χωρισμένους γονείς, ήταν ένα λάθος και εννοείται πως αν δεν υπήρχε το συγκεκριμένο παιδί η ζωή σου θα ήταν διαφορετική και σαφώς πολύ καλύτερη… Ξέρω, ξέρω…

Ένα παιδί επίσης έχει δικαίωμα στο λάθος, όπως και ο κάθε άνθρωπος.  Ναι σωστά ακούς. Δικαιούται να κάνει λάθη. Ακόμη και σ’ αυτήν την περίπτωση  κατά την ταπεινή μου άποψη, ένας γονέας οφείλει να επιβραβεύει το παιδί για την προσπάθεια… Και  να του εξηγεί πως η επόμενη φορά, η επόμενη προσπάθεια προς την επίτευξη του στόχου θα είναι ακόμα καλύτερη… Σκεφτείτε πόσα πράγματα, εμείς οι ενήλικες θεωρούμε πως δεν μπορούμε να πετύχουμε γιατί κάποτε όταν ήμασταν μικροί προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε…

Επίσης, ένα παιδί έχει δικαίωμα στο παιχνίδι. Κάποια παιδιά θα μου πείτε δεν έχουν λεφτά για παιχνίδια. Παιχνίδια όμως δεν είναι μόνο τα υλικά, δεν είναι μόνο τα αντικείμενα, οι κούκλες και τ’ αυτοκινητάκια. Παιχνίδι, είναι και μια βόλτα στο πάρκο. Κι ένα πάρκο διαθέτει τσουλήθρες, κούνιες, τραμπάλες. Παιχνίδι είναι επίσης, η ζωγραφική, το παραμύθι, το θέατρο, το τραγούδι, η εξερεύνηση χώρων, η δημιουργία ιστοριών, το κυνηγητό, το κρυφτό, οι κλέφτες κι οι αστυνόμοι και ένα σωρό άλλα παιχνίδια που μπορούμε να επινοήσουμε με τη φαντασία μας, έτσι ώστε να διδάξουμε στα παιδιά μας όλα όσα δεν θα μάθουν ποτέ στα σχολεία… Για να γίνουν όμως όλα αυτά χρειάζεται χρόνος, ποιοτικός χρόνος και με λύπη παρατηρώ ότι ελάχιστοι γονείς τον διαθέτουν…

Και εννοείται πως ένα παιδί, έχει το δικαίωμα να ακολουθήσει το δρόμο που επιθυμεί και ονειρεύεται, είτε είναι επάγγελμα, είτε αργότερα λέγεται χώρα, σύντροφος, δεν ξέρω και εγώ τι… Δυστυχώς και πάλι, διαπιστώνω πως πολλά παιδιά με μεγάλο ταλέντο κιόλας, ακολουθούν άλλο δρόμο, παρά αυτόν της καρδιάς τους, της ψυχής τους, γιατί οι γονείς τους έκριναν, πως αυτά τα επαγγέλματα  ή οι συγκεκριμένες επιλογές ήταν ακατάλληλες..

Ένα παιδί σαφώς και έχει δικαίωμα στην αγάπη και στην  αποδοχή… Όσο “διαφορετικό” και “παράξενο” κι αν σου φαίνεται… Ένα παιδί πρέπει να ξέρει πως η αγκαλιά της μάνας του και του πατέρα του, του παππού, της γιαγιάς κλ.π., είναι ζεστή και ανοιχτή… Να ξέρεις πως σ΄ αυτήν την αγκαλιά μπορεί να κλάψει, να ακουμπήσει τον πόνο του, τους προβληματισμούς του… να πει τις αλήθειες του χωρίς φόβο. Να ξέρει πως όποιος τον πειράξει ο φύλακας άγγελος είναι εκεί και θα βάζει τάξη… Ένα παιδί πρέπει να ξέρει πως κάποιοι είναι περήφανοι γι’ αυτό, όπως και νάχει στρώσει τη ζωή του και σαφώς και έχει ανάγκη να ακούσει αυτό το περιβόητο “μπράβο”, που κάποιοι από μας ίσως και να μην το άκουσαν ποτέ…

Ένα παιδί έχει δικαίωμα στο πέταγμα… Ένα παιδί πρέπει να ξέρει πως διαθέτει φτερούγες και πως μπορεί να πετάξει και να φτάσει όσο ψηλά θέλει.. πιο ψηλά και απ΄ όσο φαντάζεται, φτάνει να έχει μπροστά του χώρο να πετάξει, να μην υπάρχουν μπροστά του κλαδιά και κάγκελα, παρά μόνο ένας ουρανός ελευθερίας…

Ένα παιδί ομορφαίνει τον κόσμο… εσύ γιατί το δικό του τον κάνεις χειρότερο; Και ξέρεις ποια θα είναι η στιγμή που θα συνειδητοποιήσεις και θα παραδεχτείς τα λάθη σου;  ‘Οταν αγαπήσεις και θρέψεις το  πληγωμένο παιδί που κουβαλάς μέσα σου… Όταν σταματήσεις να αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου, ως ένα πλάσμα περίεργο κι αποκομμένο απ΄ όλους τους άλλους, όταν δεις τον εαυτό σου σε σχέση με τους άλλους. Όταν καταλάβεις το πόσο ήθελες να σκοτώσεις το παιδί αυτό που όλοι κουβαλάμε μέσα μας, μόνο και μόνο για να πάψει να πονάει.. Το παιδί που είχαμε και χάσαμε κι όμως είναι πάντα εκεί κρυμμένο σε ένα κουτί με αναμνήσεις…

Be the first to comment on "Έχω δει παιδιά να παραδίδονται σε ιδρύματα, άλλα να πνίγονται… Για ποια δικαιώματα ακριβώς μου μιλάς;"

Leave a comment

Your email address will not be published.

*