Αρχεπίσκοπος Μακάριος: Ο τελευταίος Ενωτικός

Makarios01-15july2013

Του καθηγητή ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

Όταν τον Αύγουστο του 1977 πέθανε ο Αρχιεπίσκοπος και Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Μακάριος, έφυγε μαζί του και ο τελευταίος αυθεντικός ενωτικός ταγός. Αντίθετα με τους άλλους επώνυμους ταγούς, όχι τους ιδεολόγους, οι πλείστοι των οποίων πέθαναν στην πνευματική ψάθα, αλλά αυτούς που ως πραγματικοί ταγοί απέκτησαν ισχύ, χρήμα και εξουσία στον τόπο (ακόμη και πραξικοπηματικά ), ο Μακάριος δεν υπήρξε επίορκος ούτε απεμπόλησε ποτέ τον Εθναρχικό του ρόλο.

Αντίθετα, ο θεσμικός Πρόεδρος και εκπρόσωπος της δήθεν ενωτικής παράταξης στην Κύπρο, της Επιτροπής Συντονισμού Ενωτικού Αγώνα, ΕΣΕΑ, δήλωνε στον πρέσβη της Χούντας στην Λευκωσία Ευστάθιο Λαγάκο το 1973, λίγο πριν το προδοτικό πραξικόπημα: “να φύγει αυτός (ο Μακάριος) και ας βλέπω πίσω από τα σίδερα της φυλακής την Λευκωσία να καίγεται”. “Αυτό, ήταν, λοιπόν” έγραψε στα απομνημονεύματα του ο εκπρόσωπος της Χούντας. “Και η Ένωση;” αναρωτήθηκε, με όλη την διπλωματική υποκρισία της συσσωρευμένης επαγγελματικής του εμπειρίας.

Αυτή ήταν η κατάντια των αυτοπροσδιοριζόμενων ενωτικών, συμπεριλαμβανομένου και του έντιμου πρέσβη, ως εκπροσώπου της κατ´άλλα “ενωτικής” χούντας των Αθηνών, πού το 1973 (είχε ήδη αρχίσει από το 1969 με το “Εθνικό Μέτωπο”) στήριζε υλικά, χρηματικά και διακηρυκτικά την δολοφονική δράση της ΕΟΚΑ Β στο πλαίσιo της νατοϊκής “στρατηγικής της έντασης” (“strategy of tension”- φίλε αναγνώστη, αναζήτησε την φράση στο διαδίκτυο) στο δρόμο για το πραξικόπημα.

Και ενώ οι Αττίλες συνέχιζαν τον αιματηρό τους κύκλο τον Αύγουστο, οι υπόλοιποι επώνυμοι “ενωτικοί ταγοί”, έρποντας κατέφυγαν ικέτες στον αμερικανό πρέσβη στην Λευκωσία για να σώσουν το ιδεολογικό τους τομάρι. Προσφέροντας του, από συνήθειο, Γήν και ύδωρ. Τους αναφέρει και τους δέκα με τα ονόματα τους ο Αμερικανός πρέσβης Ρότζερ Ντέϊβις σε τηλεγράφημα του της 13 Αυγούστου, “Η Ελληνοκυπριακή Δεξιά: Πρώτες Εντυπώσεις”, προς τον προϊστάμενο του τον περιβόητο Κίσσινγκερ. Όλοι αυτοί λένε και λέει και ο πρέσβης, έκαναν “ενωτικό αγώνα”. Έμεινε “έκπληκτος” γράφει στον Κίσσινγκερ απο τον “ρεαλισμό”της “ελληνοκυπριακής δεξιάς”και προέβλεψε ότι θα γίνουν περισσότερο “ρεαλιστές” στο μέλλον. Δεν είναι όμως σίγουρος, γράφει, αν έγιναν “ρεαλιστές” αφού τους πάτησε ο Αττίλας, ή ήταν πάντα, αλλά τους διέβαλε…. ο Μακάριος.

Από την εκλογή του στο αξίωμα του Αρχιεπισκόπου το 1950, μέχρι και τον θάνατό του το 1977, ο Κύπριος ηγέτης λειτουργούσε με τη διττή ιδιότητα του θρησκευτικού αλλά και πολιτικού ηγέτη, δηλαδή του Εθνάρχη. Με τη διττή αυτή ιδιότητα, η «πολιτική» φιλοσοφία του Αρχιεπισκόπου και αργότερα Προέδρου Μακαρίου, μπορεί να συνοψισθεί σε μια παράγραφο και είναι τούτη: να εξασφαλιστεί στο διηνεκές το αυτεξούσιο και η αυτονομία του Κυπριακού λαού καθώς επίσης και το αναφαίρετο δικαίωμά του για συλλογική ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Η εθναρχική ιδιότητα του Μακαρίου, ανεξάρτητα από τον όρκο της Φανερωμένης, ο οποίος ήταν επιβεβαιωτικός του εθναρχικού του ρόλου, ήταν να οδηγήσει την αποικιοκρατούμενη πατρίδα στην εθνική ολοκλήρωση.

Ο Μακάριος ουδέποτε αποκήρυξε αυτόν τον εθναρχικό του ρόλο, ούτε υπήρξε «επίορκος» των όρκων για την Ένωση, μια συκοφαντική κατηγορία που τον πλήγωνε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη λοιδορία.

Αντίθετα, ο Μακάριος απέμεινε ο μόνος ενωτικός της γενιάς του και της εποχής του. Υπήρξε ο μόνος που δεν εγκατέλειψε το πλοίο μέσα στην φουρτουνιασμένη θάλασσα, αντίθετα με τους επώνυμους κατήγορους σε Κύπρο και Ελλάδα. Ο Μακάριος δεν κουβάλησε ποτέ νερό στον μύλο των ξένων, ούτε λειτούργησε, όπως οι πλείστοι κατήγοροι του, με ιδεοληπτικές παρωπίδες.

Ναί, ο Μακάριος ορκίσθηκε να πολεμήσει για την Ένωση. Δεν ορκίσθηκε να αποξενώσει ένα κομμάτι της πατρίδας του, κάπου μεταξύ 30-40 % της εδαφικής επικράτειας του τόπου και να αποδεχθεί ένα Οργουελιανό παιχνίδι με τις λέξεις ώστε να εκλογικεύσει πραγματικές επίορκες πράξεις και συμπεριφορές.

Ο Μακάριος δεν ορκίσθηκε να παραδώσει μια Κύπρο διχοτομημένη και , μαζί , προσφυγοποιημένο ένα μεγάλο μέρος του κυπριακού λαού ώστε να “εξυπηρετηθούν” τα συμμαχικά συμφέροντα του ελλαδικού κράτους και οι υψηλές αρχές του αυτοπροσδιοριζόμενου “ελεύθερου κόσμου”. Δεν ορκίσθηκε να αποδεχθεί «Ένωση με τίμημα». Δεν ορκίσθηκε να πάρει «πολυκατοικία» και να παραδώσει θεμέλιο «διαμέρισμα». Δεν ορκίσθηκε να αποδεχθεί «ατόφια» μεν, αλλά «διπλή ένωση» , την “doubleenosis” του Άτσεσον, έναν όρο που εφηύραν οι Αγγλο-αμερικάνοι αξιωματούχοι ώστε να αποφευχθεί ο όρος «διχοτόμηση» και ειδικά για να ικανοποιηθεί η ροπή των ταγών και των παλικαριών της φακής στην Κύπρο για λύση επίφασης, αλλά όχι λύση ουσίας.

Αυτή υπήρξε ακριβώς η λογική του Κύπριου ηγέτη τον Σεπτέμβριο του 1958, όταν με δήλωσή του στη βουλευτή του Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας, Μπάρμπαρα Κάσλ, εκφράσθηκε υπέρ της ανεξαρτησίας. Ήταν η δήλωσή του αυτή μια στρατηγικής εμβέλειας κίνηση, που αποσκοπούσε να προκαταλάβει την εφαρμογή του διχοτομικού Σχεδίου Μακμίλλαν που είχε άρχισε ήδη να αιωρείται πάνω από τον τόπο, απότοκο των μυστικών διαπραγματεύσεων μεταξύ Λονδίνου και Άγκυρας και με την Ελλάδα κομπάρσο.

Η αντίστροφη μέτρηση για την εφαρμογή του διχοτομικού Σχεδίου Μακμίλλαν άρχισε με το βρετανικό φιάσκο στο Σουέζ του 1956 και την αλλαγή της βρετανικής παγκόσμιας στρατηγικής (globalstrategy) στις αρχές του 1957, όπως αυτή καταγράφεται στο δημόσιο έγγραφο του Ιανουαρίου 1957, WhitePaperonDefense.

Η μεγάλη ρευστότητα στη Μέση Ανατολή, που κλιμακώθηκε με το αντιδυτικό κυρίως πραξικόπημα στο Ιράκ to 1958, υπήρξε καταλυτική για τις άμεσες εξελίξεις στην Κύπρο διότι ευνοούσε απόλυτα την Τουρκία. Η τελευταία, με την πρωταγωνιστική της συμμετοχή ειδικά στο Σύμφωνο της Βαγδάτης (Απρίλιο 1955), λειτουργούσε πλέον και ως πληρεξούσιος Αμερικανών και Βρετανών, για την αστυνόμευση και τον έλεγχο της ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Η εξαγγελία του αμερικανικού Δόγματος Αϊζενχάουερ για τη Μέση Ανατολή (1957) δημοσιοποίησε και επίσημα το στρατηγικό ενδιαφέρον της Ουάσιγκτον για την περιοχή.

Αντίθετα η Ελλάδα, ως γεωπολιτικός δρών συγκριτικά με την Τουρκία, στους αγγλο-αμερικανικούς σχεδιασμούς για την Μέση Ανατολή, ήταν κυριολεκτικά εκμηδενισμένη. Ο «στρατηγικός» της ρόλος, βάσει των αποφάσεων του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας (NationalSecurityCouncil) των ΗΠΑ από το 1947-49, ήταν να αστυνομεύει τον ελληνικό πληθυσμό ώστε να αποτρέπει την «ροπή» του προς τα κομμουνιστικά και σοσιαλιστικά συστήματα. Έτσι, νομοτελειακά, ήρθε η Χούντα το 1967.

Λόγω κυρίως, αλλά όχι μόνο του στρατηγικού εκμηδενισμού της Ελλάδας, η Αθήνα, ήδη από το 1957 και ίσως και νωρίτερα, άρχισε να λειτουργεί πολιτικά αρνητικά, ακόμα και υπονομευτικά έναντι του απελευθερωτικού αγώνα των Κυπρίων κατά του βρετανικού ιμπεριαλισμού και της αποικιοκρατίας. Το γεγονός αυτό δεν διέφυγε της προσοχής του Αρχιεπισκόπου. Εξ´άλλου δυο χρόνια πριν την Ζυρίχη, στην Βουλή στις 15 Μαρτίου 1957, ο Έλληνας πρωθυπουργός δήλωνε ξεκάθαρα ότι τα συμμαχικά συμφέροντα της Ελλάδας είχαν προτεραιότητα και έπρεπε να εξυπηρετηθούν σε βάρος του κυπριακού ελληνισμού. Τουλάχιστον από τότε, το ελλαδικό κράτος είχε πάρει την πολιτική απόφαση να εγκαταλείψει την στρατηγική της αυτοδιάθεσης-ένωσης.

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, ο ρόλος της Τουρκίας ως οπλίτη των Αγγλο-αμερικάνων στην Μέση Ανατολή, είχε ως άμεση πολιτική συνέπεια την εξασφάλιση από τους Αγγλο-αμερικάνους για την Τουρκία, του δικαιώματος άσκησης (βέτο) στις ελληνο-τουρκικές σχέσεις και το κυπριακό. Είναι στη βάση της λογικής αυτής που προέκυψαν και επεβλήθησαν στην Κύπρο και στον κυπριακό λαό οι δουλείες των Συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου.

Ωστόσο, παρά τις δουλείες που επεβλήθησαν στο κυπριακό κράτος, η Κυπριακή Δημοκρατία, ήταν κράτος. Είχε διεθνή προσωπικότητα και διεθνή υπόσταση. Μπορούσε να γίνει μέλος του ΟΗΕ και έγινε. Η Τουρκία προσπάθησε επίμονα, μέσω των Τουρκοκυπρίων, να αποτρέψει τη συμμετοχή της Κύπρου στο διεθνή αυτό οργανισμό, διότι, στην πράξη, δεν απεδέχετο έστω και αυτήν την στοιχειώδη αυτονομία ενός κυπριακού κράτους. Στην τότε αντίθεση της για συμμετοχή του κυπριακού κράτους σε διεθνείς οργανισμούς και φόρα, έχουμε το πρώτο απτό δείγμα γραφής των τουρκικών ηγεμονικών προθέσεων. ( Γίνεται εδώ αντιληπτή η φαιδρότητα του, εκ των υστέρων επικαλούμενου επιχειρήματος, ότι Τουρκία και Ελλάδα συμφώνησαν, δήθεν, στη ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ αλλά ο “αντιδυτικός” Μακάριος την σαμπόταρε. Φαντασθείτε μια Κύπρο με ισότιμο δικαίωμα βέτο στο ΝΑΤΟ, όπως στην ΕΕ σήμερα. Τόση ασχετοσύνη!)

Από τότε, και κυρίως μετά το 1964, όταν η πολιτική βουλιμία και επιθετικότητα της Άγκυρας ( και των πατρόνων της, πρέπει να προσθέσω) πήραν την γνωστή τους πλέον μορφή, κύριο μέλημα του Προέδρου Μακαρίου υπήρξε η με κάθε τρόπο και ευκαιρία εδραίωση της διεθνούς υπόστασης του κυπριακού κράτους, η περιφρούρηση της κυριαρχίας του και η διαφύλαξη της ανεξαρτησίας του.

Είμαι πεπεισμένος (απτά στοιχεία δεν υπάρχουν διότι ο Μακάριος δεν άφησε καμία γραπτή παρακαταθήκη και υπήρξε μια αινιγματική προσωπικότητα ως προς τις μύχιες σκέψεις του) ότι με τη στρατηγική αυτή ο Μακάριος: (α) εξασφάλιζε μέσω της εμπέδωσης του κράτους το άμεσο ζητούμενο που ήταν, όπως προανέφερα, το δικαίωμα για συλλογική ελευθερία και αξιοπρέπεια και (β) και όπως πάλι προείπα, διότι έχει μεγάλη ιστορική σημασία, ο Μακάριος ήταν ο μόνος πραγματικός ενωτικός. Με ένα κράτος εξασφαλισμένο, θα μπορούσαν να υλοποιηθούν και η εθναρχική επιταγή και ο όρκος της Φανερωμένης. Στις διακρατικές σχέσεις «τα πάντα ρεί”. Η στρατηγική του Αρχιεπισκόπου δεν απέκλειε την Ένωση. Ήταν η μικροπολιτική μισαλλοδοξία των αντιπάλων του που την ενταφίασε για πάντα, μέσω της Οργουελιανής εκλογίκευσης που υιοθέτησαν ή τους επέβαλλαν οι εξ’ εσπερίας πάτρωνες τους.

Η στρατηγική αυτή του Αρχιεπισκόπου ανετράπη κατά πρώτο λόγο όχι από την Τουρκία, ή λόγω μηχανορραφιών της Δύσης, που υφίστατο αλλά δεν ήταν αναποτελεσματικές, αλλά λόγω του προδοτικού πραξικοπήματος της Χούντας και των λογής λογής ενεργούμενων της στην Κύπρο. Έπρεπε δηλαδή να οργανωθεί συστηματική, τρομοκρατική δράση με προπομπό της ΕΟΚΑ Β’, το Εθνικό Μέτωπο (1969-70) ώστε να διχαστεί το εσωτερικό πατριωτικό μέτωπο, απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε τι εκτρωματικό, αντιδημοκρατικό και αντιλαϊκό. Και αυτό συντελέσθηκε στις 15 Ιουλίου.

7 Comments on "Αρχεπίσκοπος Μακάριος: Ο τελευταίος Ενωτικός"

  1. Χρήστος Καραθανάσης | August 3, 2014 at 5:53 AM | Reply

    Χρήστος Καραθανάσης July 30, 2014 at 7:59 AM
    Αγαπητέ κε Ιγνατίου,ενώ κατά την γνώμη μου ορθώς κατονομάζετε τους υπευθύνους δεν κατονομάζετε,τουλάχιστον άμεσα τον κυρίως υπεύθυνο που σαφώς αναφέρετε τις ολέθριες επιλογές του αλλά τον εξαιρείτε από την όποια ευθύνη του.Για να θυμηθούμε καλύτερα τα ισχύοντα την εποχή εκείνη θα πρέπει να αποδεχθούμε ότι η Κύπρος σαφώς βρισκόταν στην σφαίρα επιρροής των Η.Π.Α.,ΝΑΤΟ κλπ.δηλαδή δεν βρισκόταν σε ουδέτερη περιοχή όπως η Γιουγκοσλαβία ή η Ινδία και αυτό καθιστούσε βέβαιο ότι κάθε ενέργεια του ελέγχοντος την περιοχή θα έμενε χωρίς απάντηση από πλευράς του ανταγωνιστού και αντιπάλου [ΕΣΣΔ]πλην ρητορικών και ανούσιων καταγγελιών.Με την δεδομένη γεωπολιτική κατάσταση τι πράττει ο ηγέτης;Εντάσσει την χώρα του στο ανίσχυρο κίνημα των αδεσμεύτων και προσπαθεί συστηματικά να αλλάξει τους όρους των συμφωνιών[Γενεύη-Λονδίνο]που και ο ίδιος υπέγραψε;Τι κάνει όταν βλέπει ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου παραμερίζεται και η μεραρχία που απέστειλε μετ’ολίγον να αποχωρεί νύκτα.Τι παράπανω έπρεπε να συμβεί για να προβλέψει το επερχόμενο μέλλον του;Μπορούσε να στηριχθεί στην Ελλάδα;όχι βέβαια γιατί έπρεπε να γνωρίζει ότι η Ελλάδα δεν θα επιχειρούσε σύρραξη με την Τουρκία τρέμοντας το αποτέλεσμα μιας τέτοιας ενεργείας.Μη ξεχνούμε ότι προ της απειλής συρράξεως απεσύρθη η περίφημη μεραρχία μετά τα γεγονότα της Κοφίνου.Κατά την γνώμη μου λοιπόν ο Μακάριος έπρεπε να γνωρίζει ότι θα τον τελείωναν,ο τρόπος δεν είχε σημασία,σημασία είχε το αποτέλεσμα και όπως αποδείχθηκε τα κατάφεραν με ενέργειες εξόχως πολύπλοκες αλλά και δραματικά αποτελεσματικές: [Παπαδόπουλος,Πολυτεχνείο,Ιωαννίδης,ανατροπή Μακαρίου,εισβολή]Επειδή μέχρι στιγμής απλώς αναφέρω ιστορικά γεγονότα θα πρέπει να αναφέρω και τι κατά την ταπεινή μου γνώμη τι έπρεπε να κάνει ο Μακάριος για να αναστρέψει την δημιουργούμενη κατάσταση εις βάρος του όπου φευ ήταν και ταυτόσιμη[η κατάσταση] με την πατρίδα του,αφού δημοκρατικότατα η αρχή στην Κύπρο ήταν και είναι ενός ανδρός αρχή,έπρεπε λοιπόν να κάνει μια θεαματικότατη στροφή,λέγεται και κωλοτούμπα και να επιλέξει κάτι από τα :α]Αίτηση ενταξης στο ΝΑΤΟ,β]Αίτηση ένταξης στην τότε ΕΟΚ,γ]Αναγνώριση του Ισραήλ,δ]Εγκατάσταση Αμερικανικών βάσεων και γενικά οτιδήποτε άλλο περνούσε από το χέρι του για να διαφυλάξει την ασφάλεια,την ευημερία και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδος του.Δεν έκανε όμως απολύτως τίποτα με αποτέλεσμα να δρέψει τους καρπούς των όσων αυτός και οι συνεργάτες του έσπειραν.Πρέπει τελικώς να παραδεχθούμε ότι ήταν και τυχερός αφού το κεφάλι του παρέμεινε επί των ώμων του και δεν εστάλη πεσκέσι στον Ιωαννίδη και επέστρεψε πάλι ως πρόεδρος αλλά του 60% της μεγαλονήσου.Προφανώς το 40% αρκούσε στην υπερδύναμη της εποχής,αφήνοντας μία ακομη ανοικτή πληγή στον Ελληνισμό.
    Τελειώνοντας κε Ιγναντίου θέλω να σας υπενθυμίσω ότι για να διαπραγματευθείς και να εξασφαλίσεις αποτελέσματικά τα συμφέροντά σου πρέπει να είσαι δυνατότερος ή τουλάχιστον ίσος με το έτερον σκέλος,όσον ο άλλος βρίσκεται σε θέση ισχύος γιατί να κάνει παραχωρήσεις αφού δεν είσαι σε θέση να του τις επιβάλλεις;
    Χρήστος Καραθανάσης
    Μελίσσια Αττικής

    Αυτά που ανέφερα πριν από μερικές ημέρες στον κο Ιγναντίου,νομίζω ότι εν μέρει απαντούν και στο δικό σας ενδιαφέρον κατά άλλα σχόλιο,στο οποίο θα μου επιτρέψετε μερικές παρατηρήσεις.
    Σαφώς αναφέρετε την διάθεση των “συμμάχων”μας για το τότε μέλλον της Κύπρου και ακόμη την συμμαχία αυτών με την Τουρκία η οποία,αναφέρω εγώ είχε ταυτόσημα συμφέροντα με αυτούς.Αλήθεια ουδείς σκέφθηκε ότι με ένα ή τον άλλο τρόπο αυτοί θα επέβαλλαν τα συμφέροντά τους;
    Κατηγορείτε την Ελλάδα ορθώς αλλά νομίζω ότι παραγνωρίζετε ότι η Ελλάς δεν είναι ο ομφαλός της γης και τότε όπως και στις περισσότερες φορές της σύγχρονης ιστορίας της ήταν εξαιρετικά αδύναμη εξερχομένη από ένα εμφύλιο και έχοντας απόλυτη ανάγκη από την βοήθεια των προστατών της που συμπτωματικά καθόριζαν και το μέλλον της Κύπρου.
    Αναφέρετε ότι ο πρωθυπουργός-αρχιεπίσκοπος ήταν ενωτικός,ειλικρινώς δεν ενθυμούμαι κάτι που να στηρίζει αυτή την άποψη και ξέρετε ίσως ήταν και η μόνη ορθή θέση του στην όλη περιπέτεια της διακυβερνήσεώς του.Προσωπικά θα ήθελα έχοντας ζήσει όλη την ακανθώδη εξέλιξη του Κυπριακού θέματος μία Κύπρο ανεξάρτητη και αδιαίρετη,δηλαδή αυτό που ήταν πριν την διχοτόμηση,κάτι που είχαμε και σήμερα δεν έχουμε και θα ήμασταν ευτυχείς αν το επιτυγχάναμε.
    Χρήστος Καραθανάσης

    • ΘΕΌΔΩΡΟΣ ΚΑΡΥΏΤΗΣ | August 3, 2014 at 11:56 PM | Reply

      Κύριε Καραθανάση,

      Γράψατε μια εκτενή επιστολή στον Μιχάλη Ιγνατίου για ένα άρθρο που δεν έγραωε. Τό άρθρο γράφτηκε από τον Μάριο Ευρυβιάδη, τον Κύπριο που γνωρίζει το Κυπριακό καλύτερα από οποιονδήποτε Έλληνα.
      Προσπαθήσατε με ψευτοαναλύσεις να δείξετε την αντιπάθειά σας σέναν από του μεγάλους Έλληνες του 20 αιώνα.
      Εύχομαι να μην είστε Κύπριος.

      Θεόδωρος Καρυώτης

      • ΣΤΡΑΤΟΣ | August 5, 2014 at 2:27 AM | Reply

        Μια χαρά τα λέει ο κύριος Καραθανάσης, ιδίως στο κομμάτι ότι ο μακάριος δεν έκανε τίποτε πέρα από την διαφύλαξη της καρέκλας του προέδρου της Κυπριακής ¨δημοκρατίας” (την οποία κατείχε 14 χρόνια δημοκρατικά……).
        Η επιχειρηματολογία σας είναι κατά πολύ ανώτερη από τις “ψευτοαναλύσεις” του κύριου Καραθανάση.
        Ενωτικός ο μακάριος….Το πιο σύντομο ανέκδοτο.

        Εύχομαι να μην είστε πολιτογραφημένος ‘Ελληνας.

        • Θα θέλαμε να σας παρακαλέσουμε να υπογράφετε τα σχόλιά σας με το πραγματικό σας όνομα.
          Ευχαριστούμε.

  2. charalambos hatzilambis | August 3, 2014 at 12:09 PM | Reply

    Μάριε, αφού τους “10” τους αναφέρει ονομαστικά ο Ντέιβις σε επίσημο έγγραφο, γιατί να μην δημοσιοποίήσεις τα ονόματά τους;

  3. Χρήστος Καραθανάσης | August 5, 2014 at 4:21 AM | Reply

    Αγαπητέ κε Καρυώτη είμαι Έλληνας,όπως ελπίζω να είστε κι εσείς.Πράγματι η απάντηση αφορούσε άρθρο του κου Ιγναντίου και το σχόλιό μου σε αυτό περίπου απηχούσε την άποψή μου και στο εν λόγω άρθρο του κου Ευρυβιάδη.Νομίζω ότι με την ελευθερία που απολαμβάνουμε μπορούμε κοσμίως να αναφέρουμε την άποψή μας,άλλωστε όπως μας ενημερώνει η ιστοσελίδα mignatiou.com η ανάρτηση περνά από έγκρισή της.Ασφαλώς δεν διεκδικώ το αλάθητον και οπωσδήποτε σε κάθε άποψη που εκφέρω έχω και επιχειρήματα πολλά εκ των οποίων δεν τα αναφέρω λόγω οικονομίας χρόνου.Παρ’όλα αυτά νομίζω ότι δικαιολογώ επαρκώς τις θέσεις μου,κάτι που δεν κάνετε εσείς.Θα είμαι ειλικρινώς στην διάθεσή σας για οτιδήποτε θελήσετε.
    Φιλικά,Χρήστος Καραθανάσης
    Μελίσσια Αττικής.

  4. ΤΣΕΤΗΣ Κ. | August 6, 2014 at 11:08 AM | Reply

    Κατ’ αρχάς να σημειώσω ότι συμφωνώ απολύτως με τις απόψεις του κυρίου Καραθανάση παρ’ όλον ότι φαίνονται ελλιπείς προφανώς διότι δεν είναι δυνατόν να αναλύσει όλο το Κυπριακό ζήτημα σε μία επιστολή και βεβαίως χωρίς να αμφισβητώ τις γνώσεις ούτε στο ελάχιστο των κυρίων Ιγνατίου και Ευρυβιάδη. Ο ρεαλισμός δεν είναι προδοσία. Ούτε η επιδίωξη ανεδαφικών επιδιώξεων είναι πατριωτισμός. Ας θυμηθούμε το 1897, 1922 κ.λ.π. Η κατανόηση της αδυναμίας σου σε σχέση με την δύναμη των Υπερδυνάμεων και η εφαρμογή αντίστοιχης ευέλικτης πολιτικής δεν σε κάνει προσκυνημένο ή ενδοτικό. Αντίθετα σε κάνουν να επιτυγχάνεις το καλλίτερο που μπορείς και να αποφεύγεις τα χειρότερα. Ας θυμηθούμε την πολιτική του Ελευθέριου Βενιζέλου όπως επίσης και τον Θουκυδίδη στον διάλογο των Αθηναίων και των κατοίκων της Μήλου. Οι Διεθνείς Σχέσεις είναι μία συνεχής διαδικασία αμοιβαίων υποχωρήσεων και συμβιβασμών σε σχέση πάντα με την ισχύ των εκάστοτε ενδιαφερομένων.
    Σε ό,τι αφορά τον όρο Ενωτικός θα ήθελα να σημειώσω ότι από κάποιο χρονικό σημείο και μετά, το τοποθετώ προς το τέλος της δεκαετίας του ΄50 αν και θα έπρεπε οι Έλληνες να το είχαν αντιληφθεί ενωρίτερα και αντίστοιχα να προσαρμόσουν την πολιτική τους , έγινε φανερό ότι ήταν λέξη κενή περιεχομένου, όπως εμείς τουλάχιστον την εννοούσαμε, αφού οι ισχυροί δεν την ήθελαν γιατί δεν ήθελαν να τα χαλάσουν με την Τουρκία. Παρά ταύτα παρουσιάστηκαν ευκαιρίες όπου εγκαταλείποντας μία ανεδαφική μαξιμαλιστική πολιτική θα μπορούσαμε σήμερα να έχουμε μία εξόχως καλλίτερη κατάσταση στην Κύπρο από αυτήν που έχουμε σήμερα (αναφέρομαι κυρίως στο σχέδιο Άτσεσον το οποίο μπορεί εκείνη την εποχή να ήταν πολύ μακρυά από αυτό που θέλαμε αλλά σίγουρα ήταν πολύ καλλίτερο από αυτό που ερχόταν και δυστυχώς δεν μπορούσαμε ή δεν θέλαμε να δούμε).
    Ευχαριστώ γαι την φιλοξενεία.

Leave a comment

Your email address will not be published.

*